• Bir oyuncu laf üretmez, düş ve oyun üretir.

• Bir oyuncu kendi dünyası içinde oynar. Kötü oyuncu tüm dünyaya oynar.

• Bir oyuncu yetişkinliği ve çocuksuluğu bir arada yaşayabilir. Çocuklaştırımlardan ve ‘gibi ‘ gibi yapmaktan hazzetmez.

• Bir oyuncu kalıcı olma çabasına girmez. Sonsuzluğa ve ölümsüzlüğe biçim verme çabasından uzak sonlu bir dünyada kendisiyle biteceğini bildiği bir oyunda oynamak isteğiyle yaşamayı tercih eder.

• Bir oyuncu kendini oynayan biri olarak tanımlar. Kötü bir oyuncu hayatını rol yaparak tüketir.

• Bir oyuncu ‘resmi gerçek’e karşı farklı gerçekleri savunur.

• Bir oyuncu status quo’ya tahammül edemeyenlerin doğal oyun arkadaşıdır.

• Bir oyuncu hiçbir şeyi ciddiye almaz, ciddiye alanları kafaya almayı tercih eder.

• Bir oyuncu asli işleri ilgililere bırakır, tali olanlarla ilgilenir.

• Bir oyuncu entelektüelliğe karşı olmayıp, yabancılaşma süreci içinde kurumsallaşan ‘entel’liğe karşıdır.

• Bir oyuncu kişilik çatışmalarına, yaşam hesaplaşmalarına girmeden yaşananların envanterini çıkarmayı tercih eder.

• Bir oyuncu merakla korkunun dengesini sağlayabilen biridir.

• Bir oyuncu hiçbir şeyi kabul etmeden, her şeyi kabul eden bir akışkanlığa sahiptir.

• Bir oyuncu oynadığı oyunların olumlu, olumsuz tüm sonuçlarını kabul eden ve bedelini ödemeyi seçen biridir.

• Bir oyuncu hayatı formatlamaya kalkışmaz. Sahip olduğu kerteriz noktaları çerçevesinde bilinmeyene yelken açar. Yelkenini dolduran rüzgâr oyundur.

• Bir oyuncu hayatının sınırlarını kendi çizer. Sota bir yaşam ve özel hayatın mahremiyetine özen gösterir.

• Bir oyuncu her zaman aktif bir eylemci değildir. Asıl eylemin kendisi tarafından kendi içinde gerçekleşeceğinin farkındadır.

• Bir oyuncu insanlar arasında iletişim kurulamayacağını bilir. Ancak diğer oyuncularla oluşturduğu haberleşme ağı içinde kendi düş ve oyunlarını takas eder.

• Bir oyuncu kendini değil, üslubunu görünür kılar.

• Bir oyuncu yaşamında gerektiği kadarını görünür kılar ve görünür olanın gerçek olması gerekmez.

• Bir oyuncu oynanan oyunun bir labirent düzeninde olduğunun farkındadır. Kendisi labirentten çıkış olmadığını bildiğinden gerektiğinde saklambaç oynamayı tercih eder.

• Bir oyuncu estetik olan ile estetize edilmiş olanın ayırdına varmaya çalışır.

• Bir oyuncu nesnelere sahip olma çabasına girmeden geniş zamanla dans etmeyi yeğler.

• Bir oyuncu oyun oynama biçimleriyle ilgilenir, oyun çeşitleriyle değil.

• Bir oyuncu arzunun yerine oyunu koyar.

• Bir oyuncu faydaya karşı ilkeyi, sonuca karşı süreci merkeze alan bir oyun perspektifine sahiptir.

• Bir oyuncu pazarlanan deneyim biçimlerindense doğal bir deneyimin parçası olmayı yeğler.

• Bir oyuncu nesnelerin değişim değerine değil, kullanım değerine önem verir.

• Bir oyuncu gündelik yaşamında ‘eğer’li cümleler kurar. Bu cümle bağlı olduğu davranışı oyuna çevirir.

• Bir oyuncu ’AŞK’ ın her türlü özneye ve nesneye yöneltilebileceğini kabul eder ve kurduğu aşk ilişkisini sahiplenmenin dışında tutmayı yeğler.

• Bir oyuncu simgeler evreninin efendisidir.

• Bir oyuncunun zihinsel enerjisi yüksektir. Böylelikle dış dünyanın gürültüsünü bastırabilir.

• Bir oyuncu zihin olarak kendini içine yerleştirebiliyorsa fotoğraf çeker.

• Bir oyuncu sıradan olandan, pasif zevke hitap eden vasatlıktan uzak durur.

• Bir oyuncu çatışmalı bir dil yerine betimleyici bir dil kullanır.